De Eerste Kamer heeft gisteren ingestemd met het wetsvoorstel Digitale processtukken Strafvordering. Door wijzigingen in het Wetboek van Strafvordering en de Wet op de economische delicten krijgt het gebruik van digitale processtukken in het strafproces een wettelijke basis. Hiermee komt het volledig digitaal werken binnen de strafrechtketen een stap dichterbij.
De meeste problemen tussen particulieren en de overheid en particulieren onderling worden zonder tussenkomst van de rechter opgelost. Maar áls de rechter wordt ingeschakeld, vindt men het resultaat in meer dan 7 van de 10 gevallen ‘fair’. Ook hebben burgers over het algemeen vertrouwen in een eerlijke behandeling door de rechter, vinden ze rechters betrouwbaar en rechtbanken belangrijk bij het afdwingen van hun rechten.
Bij het bestrijden van computercriminaliteit, moet de rechter zowel vooraf als achteraf kunnen toetsen. Bij binnendringen van een ‘geautomatiseerd werk’ (verder: computer) dat zich niet in Nederland bevindt (of als de locatie niet kan worden vastgesteld), verdient het aanbeveling in de wet vast te leggen dat dit alleen mag in zeer uitzonderlijke gevallen.
De vernieuwing van het Wetboek van Strafvordering is een zeer complex proces. Dat vraagt om een meer samenhangende aanpak en voldoende tijd. De huidige tijdsplanning - een nieuw Wetboek in 2018 - is te ambitieus.
Het stereotiepe beeld van ontuchtplegers klopt meestal niet. De dader is vaak juist niet de ‘enge man in de bosjes’ of iemand die vanuit zijn beroep met kinderen werkt, maar iemand uit de familie-, vrienden- of kennissenkring van het slachtoffer. Daarnaast wordt in 78 procent van de zaken de dader veroordeeld voor het plegen van ontucht met 1 slachtoffer. 1 op de 6 daders is zelf minderjarig.
